Lente

Een nieuw seizoen. En dat zullen we weten ook! Maar is het hierbij nu ook alleen maar ‘zo leuk’? Enkele overwegingen.

Een duidelijke eerste markering van het feit dat er een nieuwe periode in het jaar aanbreekt is de omzetting naar zomertijd, eind maart. In een aantal opzichten gaat dit niet alleen maar om ‘meer of minder licht’ (in de ochtend of de avond). Als ex-plattelander, met een boer als buur-man, herinner ik me goed hoe hij klaagde over de veranderde melktijd, niet eens zozeer wat hemzelf betrof, maar vooral voor zijn koeien. Deze waren enige tijd (weken) onrustig en minder makkelijk bij het melken, totdat het nieuwe ritme er weer inzat. Sommige mensen klagen ook een beetje over de verstoring van hun eigen dag- en nachtritme: dat is geen onzin, want ons lichaam stelt zich door de dag heen duizenden keren in op (on)regelmatigheden, de lichtfactor, eetpatronen, en meer. Een aanstormende lente brengt veel mensen ook heel aangename en opwindende gevoelens, niet op de laatste plaats, omdat om ons heen de natuur naar buiten barst, waardoor het grijze van de winter langzaam maar zeker en onomkeerbaar wordt vervangen door steeds meer groen. Wie een tuin, erf of moestuin heeft moet aan de bak, met als gevolg dat de tuincentra plekken zijn voor ‘booming business’. Maar wie een druivenplant heeft is echter helaas te laat om de afhangende takken van vorig jaar te gaan snoeien; dat moet uiterlijk in januari, want doe je dat nu, dan zal de plant op het snijvlak als gevolg van de dan al druk doende sapstroom in de plant gaan bloeden (pijnlijk om te zien). Kortom, er is zoveel dat onze aandacht vraagt en wat ons uit onze stoel weer naar buiten trekt. Dit oogt allemaal als een vorm van vitaliteit, en dat is het ook, maar er is meer met de lente aan de hand. Voor heel veel mensen, en niet alleen maar ouderen, is de lente een lastige periode, waarin somberheid de boventoon kan gaan voeren. ‘Iedereen is blij en geniet, maar ik niet’. Is voor veel mensen de periode na de Kerst lastig en deprimerend, voor heel veel anderen is de maand april (zeg maar voor het gemak de lente) geen lolletje om door te komen, zo blijkt overtuigend uit internationaal onderzoek. Sterker nog: de wens om het aardse leven voor gezien te houden is in de maand april, als de blaadjes gaan bloeien, sterker dan in de herfst, de periode waarin ‘de blaadjes van de bomen vallen’. Ons gemoed beweegt blijkbaar niet altijd op een voor de hand liggend manier met de seizoenen mee.

En als deze tijd dan toch voor veel mensen lastig is (‘iedereen is bezig met nieuw leven en ik niet’), kan het geen kwaad om iets van die vitale lentesfeer een beetje aan te dragen voor wie dat mist. En dat kan om de hoek of zelfs belendend aan eigen tuin. De vrees dat deze aandacht dan onwelkom zou zijn, is vaak ongegrond. Sterker nog: ze is vaak meer dan welkom.