Supervrijwilliger Cor van Ipenburg (79) doet stapje terug

Binnen Voorschoten’97 is het code rood. Niet vanwege de hitte. Ook niet vanwege de wind. Nee, het is veel erger. Want supervrijwilliger Cor van Ipenburg gaat een stapje terug doen. In juli wordt Cor 80 jaar oud, wat hem heeft doen besluiten om met voetbalpensioen te gaan. En dat is volstrekt begrijpelijk. Cor van Ipenburg is bijna 60 jaar lang een gezichtsbepalende vrijwilliger geweest bij diverse Voorschotense voetbalclubs.

Cor van Ipenburg was sinds decennia verantwoordelijk voor de indelingen van de velden, de kleedkamers en de aanstelling van de scheidsrechters. Hij was dat binnen een vereniging met 114 teams, waarvan er dus iedere week gemiddeld 57 thuis speelden. Voorschoten’97 is in omvang de achtste club van Nederland, wat betekent dat het indelen en aanstellen bijna een volledige weektaak vergt. Cor werd in het verleden al meerdere keren gehuldigd voor zijn enorme inzet voor de club. Hij werd Erelid van Voorschoten’97, werd benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau en werd al eens Vrijwilliger van het jaar van de gemeente Voorschoten. Dat was niet voor niks. Het was niet slechts zijn ‘werk’ dat opviel, maar vooral ook zijn positieve en verbindende persoonlijkheid.

Vroeger was ‘de bestuurskamer’ het kloppende hart van iedere vereniging. Niet alleen werden daar de wedstrijdformulieren ingevuld en de pasjes gecontroleerd, ook kon iedereen daar stoom afblazen. Scheidsrechters konden hun verhaal doen als ze weer eens verbaal waren aangevallen. En begeleiders kon hun beklag doen over ouders die zich weer eens te veel met het spel hadden bemoeid. Nadat de ‘bestuurskamer’ haar functie verloor door de digitale wedstrijdformulieren en door het tekort aan vrijwilligers die daar dienst wilden draaien, nam Cor die rol over. In zijn eigen ‘Kleedkamer 1’ konden mensen een bakkie doen en tot rust komen. Jarenlang vervulde hij deze belangrijke rol.

Ook rond de fusie speelde Cor een prominente rol. In 1997 smolten SVLV, Randstad Sport en SV Voorschoten samen. Dat was een ingewikkeld proces. De clubmensen van de drie rechtsvoorgangers waren hun vertrouwde basis kwijt, terwijl de nieuwe vereniging (Voorschoten’97) niet meteen omarmd werd. Het proces om te wortelen duurde zeker tien jaar. In die periode speelde Cor een belangrijke verbindende rol. Hij was bij meerdere verenigingen actief geweest, waardoor hij geen ‘kleur’ had en onbevangen stond tegenover de nieuwe fusieclub. Hij was wars van bloedgroepen en andere belangen, terwijl hij wel een sleutelpositie innam binnen de nieuwe vereniging. Met die voorbeeldfunctie haalde hij veel kou uit de lucht en was hij daardoor één van de bouwers van het huidige Voorschoten’97.

Tenslotte was Cor een ambassadeur voor de scheidsrechters. In een tijd waarin voetballers mondiger werden en meer gericht op het individuele belang, zorgde hij ervoor dat de scheidsrechter gezien werden binnen de vereniging. Hij stond mede aan de basis van scheidsrechtersvereniging ‘de Thuisfluiter’, organiseerde de verkiezing van de ‘Scheidsrechter van het jaar’ en zorgde vooral voor de bemensing van alle wedstrijden. En dat jaar in, jaar uit. Meestal was hij tot vrijdag laat bezig om alles op zaterdag en zondag op rolletjes te laten lopen.

Het was niet alleen zijn werk zelf dat opviel, maar dus ook zijn persoonlijkheid. Cor had en heeft de zogenaamde ‘gunfactor’. Als Cor belde, waarvoor dan ook, dan zei iedereen ‘ja’. Want voor Cor gingen mensen door het vuur. In kleedkamer 1 was iedereen gelijk. Of mensen doordeweeks nu directeur waren van een multinational, minister waren of iets anders deden, in het hok van Cor ging het om andere dingen: om eerlijkheid, kameraadschap en clubliefde. Cor bewaakte deze waarden met harde hand. Nu gaat hij stoppen. Op de achtergrond blijft Cor nog wel adviseren, maar als gezicht van kleedkamer 1 doet hij een stapje terug. Cor, duizendmaal dank voor alles.

Tekst: Hans Douw