Een hoop observeren door simpelweg te kijken

De legendarische honkbalspeler Yogi Berra staat bekend om zijn straffe en veelal Cruyfiaanse uitspraken. Hij wees er eens op dat je vaak veel meer ziet door goed te kijken: “Je kunt een hoop observeren door simpelweg te kijken.” De afgelopen week was ik samen met collega Patricia te gast bij de honkballers van Adegeest.

Door Bart van Horck

Politiek moet niet alleen maar in een raadszaal plaatsvinden. Daarom maak ik er een gewoonte van om elke maand een avond Voorschoten in te trekken. Die avond plan ik een bezoek bij een vereniging, instelling of een groep bewoners. Je hoort de meest geweldige, soms meest bijzondere, maar soms ook schrijnende verhalen. En hoewel het politieke in de raadszaal plaatsvindt, moet de politiek zich daar niet alleen ophouden. Het echte gesprek vindt buiten plaats, niet in het gemeentehuis.

Deze maand was ik te gast bij Honk- en Softbalvereniging Adegeest bij het sportpark. Het was een prachtig gesprek over een prachtige vereniging. Ik sprak met de voorzitter van de vereniging. En omdat je nooit met lege handen op bezoek moet gaan, dat is mijn Limburgse inborst, had ik appeltaart meegenomen. PM voorzitter vertelde trots over zijn vereniging. Ruim 200 leden groot en ook stabiel groot. We hadden een heel aardig gesprek met elkaar.

Hij vertelde over het succes van ‘zijn Adegeest’. Qua ledenaantal hebben ze corona overleefd, het aantal bleef op 200 stabiel hangen. Ze hebben voldoende aanwas uit de buurt die de sport een warm hart toedragen. Er wordt veel georganiseerd. Naast trainingen en wedstrijden. De club is een hechte familie, net zoals de sport. Honkbal is een echte familiesport. Hoe hecht bleek wel hoe trouw de leden zijn. Leden kunnen soms wel verhuizen, maar blijven vanuit ver de club trouw. Een lid woonde zelfs in de kop van Noord-Holland, maar bleef trouw de trainingen en wedstrijden bezoeken. Soms gingen leden op hoog niveau spelen, maar uiteindelijk keerden ze daarna weer terug bij hun oude club in Adegeest. Het clubgevoel bleef.

We zaten buiten op het terras voor het clubhuis. Het zonnetje scheen. Er werd een wedstrijd gespeeld en de ballen werden hard geslagen. “Pas even op”, zei hij en wees op een bal. “Die komt op het dak terecht. Komt vanzelf weer op de grond terecht!” Plots betrok zijn gezicht een beetje. “Weet je wat wel lastig is, ons clubhuis is wel echt aan vernieuwing toe. Ik zou graag een toernooi hier organiseren, maar het probleem is: we kunnen hier niet eens douchen.”

De voorzitter legde het uit. Hun clubhuis was dan wel karakteristiek te noemen, de houten keet was echt einde levensduur. Daar moest iets nieuws voor komen. Maar daarnaast waren de douches en kleedruimtes zo oud geworden, dat het water moest worden afgesloten. Het kon niet meer. Er kan nu wel gesport worden, maar douchen moet thuis. Het is eigenlijk raar dat we dat nog accepteren.

Financieel is de club zeker gezond. Er liggen kansen. Maar ja, honkballen is iets anders dan een clubhuis bouwen. Enthousiaste leden kijken wat er nu wat er mogelijk is met een nieuwbouw. Ze kijken ook wat er mogelijk is financieel. En natuurlijk kan een gemeente garant staan, maar er moet ook extra ingelegd worden. Dus spaart de club nu enorm. “Dat gaat goed, maar we hebben nog wel even te gaan. En… We kunnen misschien wel wat denkkracht gebruiken voor een nieuw clubhuis en nieuwe douches.”

Het is zaak dat de honkballers van Adegeest geholpen worden. Achter de club gaat een trotse gemeenschap schuil met diep clubgevoel. Of ze ver uitwaaien, leden komen terug. Ze komen terug naar de club waar ze zo fanatiek en met plezier honkballen. Terug naar een club waar kinderen in een team leren spelen en zo leren samenwerken. Een familieclub waar niet telt wat je achtergrond is, maar dat je mee doet. Achter het bord van de club dat je aan de weg ziet, gaat een hoop schuil. Soms kun je veel observeren, simpelweg door even te kijken.