Besturen is leed veroorzaken

Het zijn van politicus, is het meest ondankbare wat je iemand aan kunt doen. Het is een verschrikkelijk ambt dat eigenlijk niemand plezier brengt. Een politicus moet besturen en zoals Ernst Hirsch Ballin ooit zei: “Besturen is leed veroorzaken”. Je kunt het namelijk nooit goed doen. Kies je het een, stel je de ene groep teleur. Kies je het ander, stel je de ander teleur. Maar hoe dan ook veroorzaak je leed en ontevredenheid. Het is de kunst van de politicus daar chocolade van te maken en maakt het soms tot een treurig beroep.

Door Bart van Horck

Afgelopen week mocht de gemeenteraad in Voorschoten zich buigen over een groot besluit. Moet de gemeente de Zilverfabriek kopen of niet? Wat de een een unieke kans noemde, noemde de ander een dramatisch besluit. Hoe dan ook zou één van de twee groepen teleurgesteld raken en daarmee ook een deel van Voorschoten. Wat moet je dan als raadslid doen? Hoe neem je een goede keuze en neem je toch mensen mee in wat je doet?

De aankoop van de Zilverfabriek is voor Voorschoten een uniek besluit. Ik denk dat er vrijwel geen gemeente in Nederland is die überhaupt de kans krijgt om hierover serieus na te denken. Welke keuze we als gemeente zouden maken, we zouden dat serieus moeten bekijken. Wat als we het wel doen? Wat als we het niet doen? In plaats van onderbuik vóór of tégen, moeten we deze unieke kans zorgvuldig bekijken.

Ongeveer een jaar geleden heeft de gemeenteraad al besloten om het huidig gemeentehuis te vernieuwen. Na 40 jaar is het oude gemeentehuis aan verbouwing toe. En nieuwbouw bleek goedkoper dan alleen maar opknappen. Bovendien zouden er door nieuwbouw ook het consultatiebureau, Voorschoten Voor Elkaar en de bibliotheek in één gebouw komen. Vorig jaar besloot de gemeenteraad daar al voor. Er werd geld beschikbaar gesteld en gezocht naar een aannemer.

En toen was plots het aanbod. De huidig eigenaar van de Zilverfabriek Rattan Chadha, oprichter van het modebedrijf MEXX, kocht het pand in verval in 1985. Hij knapte het op en liet een Amerikaanse toparchitect een uitbreiding ontwerpen en bouwen. De Zilverfabriek uit 1835 werd dankzij hem een unieke combinatie van geschiedenis en modern ondernemerschap. Maar tijden veranderen en hij wilde het pand verkopen. Chadha gaf de gemeente het eerste recht om het pand mogelijk te kopen. Hoe mooi, aldus Chadha, zou het zijn als dit beeldbepalende gebouw terug zou komen in de handen van de Voorschotense gemeenschap?

En natuurlijk de ondernemer blijft een ondernemer, maar toch… Dit had ook niet gehoeven. Er had ook een hotel van gemaakt kunnen worden of een kantoor. Het idee om het terug te geven aan de gemeenschap bleef bij de ondernemer voorop staan. Het is iets waar weinig bij stil wordt gestaan. Chadha’s idee om dit pand terug te geven aan de gemeenschap verdient waardering.

De argumenten om voor de koop waren vooral dat hierdoor een historisch pand in de handen van de gemeenschap zou komen. De verbouwing zal sneller gaan, er zijn minder financiële risico’s. Ook is het niet nodig om voor alle ambtenaren in Voorschoten 2 jaar lang tijdelijke werkruimtes te huren (tel uit je winst…). Maar de tegenstanders zeggen dat een gemeentehuis in het centrum moet staan.

Het college van Voorschoten onderzocht het. Vragen vanuit de gemeenteraad werden beantwoord. Met de kleinst mogelijke meerderheid van 11 stemmen voor en 9 stemmen tegen (één stem was afwezig) stemde de gemeenteraad vorige week donderdag in met de aankoop van de Zilverfabriek.

En zo werd de afgelopen week wederom een groep teleurgesteld. Besturen is leed veroorzaken. Misschien vertelde Hirsch Ballin maar een half verhaal toen hij zei dat besturen leed veroorzaken is. Nog belangrijker dan het veroorzaken, is het om dat onvermijdelijke leed ook proberen te verzachten of op te lossen. Het is nu aan de politiek in Voorschoten om het verhaal te vertellen over dit besluit. Het is ook hun taak om juist te luisteren naar hen die kritisch waren en zijn op de aankoop. Hun stem is net zo belangrijk als degenen die blij zijn met deze uitkomst.