Van Persoon tot persoon
Estafette-interview door Marleen Persoon over inwoners uit de regio die vertellen over keuzes die zij gemaakt hebben en over onderwerpen die hen raken. Deze week Martijn Rijsenbrij, 42 jaar en getrouwd met Madicke (38). Zij hebben een dochter Noa (19) en een zoon Boaz (11).
Vertel eens wat over jezelf?
Ik ben geboren in Woerden, heb lang in Mijdrecht gewoond en woon sinds 2012 hier in Voorschoten. Door de liefde ben ik hier gekomen en onze zoon is hier geboren. Noa is niet mijn vlees en bloed maar mijn bonusdochter, die ik ken sinds zij 1 jaar oud is. Ik beschouw haar als mijn dochter. Ik ben geboren met een oogziekte; Retinitis Pigmentosa (RP). Het is een ziekte aan het netvlies waardoor je dus langzamerhand blind wordt. Als kind had ik weinig klachten, was nachtblind en had een wazig zicht. Ik liep bij de oogarts want ik had min14. Ik was zo een jongen met van die jampotglazen. Pas toen ik 15 was is er onderzoek gedaan en daar kwam uit dat ik een genetische oogafwijking had. Dat heeft te maken met de stagnatie van eiwit-aanmaak in mijn netvlies. Hierdoor sterft mijn netvlies af zodat ik langzamerhand blind word. Wanneer ik blind word weet ik niet maar dat het gebeurd is zeker. Ik zie nog wel schimmen en licht en donker. Mijn wereld wordt dus echt visueel kleiner. Dit is een onomkeerbaar proces waar ik en mijn gezin mee moeten dealen. Best moeilijk maar we gaan er met zijn vieren voor. Ik kan nog wel een beetje tv volgen maar dat is meer door wat ik hoor. Ik heb vroeger veel voetbalwedstrijden op tv gezien. Hierdoor heb ik een beeld met wat ik hoor. Mijn gehoor is goed ontwikkeld, het is maar een graadmeter want je kan er niet 100% op vertrouwen. Ik heb een blindengeleidenhond “Jones”, waar ik niet meer zonder mee kan, hij is echt mijn mattie.
Wat blijven voor jou de mooie dingen in je leven?
Helaas ben ik afgekeurd en dat is jammer. Ik heb vroeger tweewieler techniek gestudeerd en ben rijwielspecialist geweest. Op een gegeven ogenblik ging dat niet meer. Ik ben nu huisman, doe de boodschappen en het huishouden met wat ik nog kan want ik mis natuurlijk wel eens een vuiltje en ik ben thuis voor de kinderen. Mijn vrouw is kostwinner en heeft een drukke baan. Ik ben echt gelukkig met wat ik nu allemaal nog kan. Ik focus mij op vrijwilligerswerk en heb mij erbij neergelegd dat ik geen betaalde baan meer kan uitoefenen. Ik ben voorzitter van Running Blind bij de hardloopvereniging Roadrunners in Leiden.
Vertel eens meer over Running Blind?
Vroeger was ik al een echte sportman. Ik heb gevoetbald en getennist. Toen ik de bal niet meer kon zien ben ik aan het hardlopen gegaan. Running Blind is rennen met een buddy. Wij zijn verbonden met een rood lintje. Een buddy geeft aanwijzingen als er obstakels of verkeersituaties zijn waar wij beiden op moeten letten. Het is echt geweldig dat wij nu een mooie groep met renners en buddy’s hebben. Het is heel fijn om samen te trainen naar een wedstrijd toe. Je haalt hier een gezamenlijke sportprestatie uit en je houdt er een warme vriendschap aan over. Hier kan ik mijn ei goed in kwijt en dit geeft mijn leven weer een mooie draai. Omdat ik voorzitter ben van Running Blind geeft me dat ook weer andere werkzaamheden. Ik ga erheen met de bus en neem altijd mijn hond mee. Jones blijft altijd in de kantine liggen als ik aan het trainen ben.
Ik pak in dit interview even mijn kans om een oproep te doen aan alle hardlopers van deze regio. Het maakt niet uit of je veel, weinig of hard, zacht loopt. Wij zoeken op elk niveau buddy’s die mee kunnen lopen met blinde of slechtziende sporters. Een buddy zijn brengt je veel zoals samen buiten sporten en levenslange vriendschappen. Mijn doel is integratie in de reguliere hardloopwereld.
Wat wil je nog meegeven aan de lezers?
Ik heb het heel moeilijk gehad, zeker in mijn pubertijd. Na mijn 15de werd mijn zicht zo slecht dat ik door een moeilijke periode ging. Nu kijk ik alleen maar naar wat ik heb bereikt. Mijn geweldige gezin, mijn vriendschappen en mijn sportprestaties. Ik heb mijn laatste marathon in 3 uur 20 gedaan. Ik ga een mooie toekomst tegemoet, zo maak ik graag muziek (HipHop) en ben ik bezig met een theatervoorstelling. Hier ga ik mooie teksten over mijzelf vertellen en verbind ik dit met mijn muziek. Alles met een positieve vibe.
Verder wil ik nog meegeven; kijk naar wat je wel hebt en accepteer je beperkingen, dan kan je positief door het leven. Het estafette-stokje gaat naar Pieter van Staveren.
